Większość ludzi kojarzą nazwę norowca nie z terierem czy foksterierem, ale właśnie z jamnikiem. Nie ma w tym nic dziwnego, bowiem budowa ciała, zaciętość, odwaga i pomysłowość to cechy, które stawiają jamnika jako psa staczającego walki w norach. Z uwagi na wzrost dzieli się je na trzy typy. Po pierwsze standard lekki i standard ciężki w zależności od masy ciała. Miniatura czyli karłowaty oraz króliczy. Istnieje też możliwość trojakiej szaty. Jest to krótkowłosa, szorstkowłosa i długowłosa. Rozróżnienie według wzrostu zostało uzgodnione według kryteriów użytkowych. Typ standardowy nie mieścił się do walki w norach i polowania na króliki. Skojarzono więc jamnika z miniaturowym pinczerem. Pierwotnie jamniki były psami krótkowłosymi. Na powstanie długowłosych wywarły największy wpływ spaniele. Najmłodszą formą rasy jamników jest jamnik szorstkowłosy. Przodkami jamnika najprawdopodobniej były psy gończe krótkonożne. Jamniki mają nadzwyczaj rozwinięte cechy łowcze. Umożliwia im to naganianie zwierzyny, a także pracę pod ziemią i na tropie czyli na farbie. Jamniki kierują się swoim rozumem i twardo bronią swojego stanowiska, dlatego ludzie zwykli podejrzewać jamniki o upór.