Często nazywany jest wilczurem, ale niesłusznie, ponieważ z wilkiem ma niewiele wspólnego poza pradawnymi przodkami. Nazwa rasy podpowiada, skąd pies pochodzi. Właśnie w Niemczech skrzyżowano niskiego i bardziej krępego psa owczarskiego, który żył w środkowej i północnej części kraju, z wyższym i znacznie szczuplejszym psem z południa. Jeszcze w dziewiętnastym wieku zarówno jego sierść jak i wielkość była zróżnicowana. Na szczęście dla psa hodowców, którzy kształtowali rasę mniej interesował wygląd, a bardziej zdolność do pracy. Zainteresowanie owczarkiem niemieckim zaczęło wzrastać po pierwszej Wojnie Światowej, obecnie zaś owczarek niemiecki stał się najpopularniejszym psem służbowym, który wykazuje dużą wszechstronność. Pomimo stosunkowo niewielkiego wzrostu odznacza się wielką siłą. Jest psem żywiołowym, szybkim, zwinnym i wytrzymałym. Owczarki niemieckie są również odważne, z natury ostre i dość nieufne w stosunku do obcych. Szybko się uczą i wyróżniają się doskonałym węchem. Mają twardą gęstą albo kosmatą sierść o długości około czterech do sześciu centymetrów. Może być czarny, stalowoszary, jednobarwny lub podpalany.