Do roku tysiąc osiemset sześćdziesiątego był hodowany w pekińskim pałacu cesarza. Stąd jego druga nazwa czyli pekiński pies pałacowy. Psów tych nie wolno było podarowywać ani tym bardziej sprzedawać poza kręgami cesarskiej rodziny. Cena psa była tak wysoka, że każdą próbę kradzieży lub przywłaszczenia psa karano śmiercią. Należy do rasy najstarszej w hodowli psów. Wzorzec opracowali hodowcy angielscy. Chów w Europie zaczął się od pięciu piesków, przywiezionych z Chin w tysiąc osiemset sześćdziesiątym roku. W Chinach po upadku cesarstwa rasa powoli ginęła. Najwyższa waga to pięć i pół kilograma. Ma nietypowy chód przypominający chód pływaka. Piesek sprawia wrażenie ociężałego, temperamentem zaciera jednak bardzo szybko to błędne, pierwsze wrażenie. Sierść ma długą i gładką, umaszczoną w różnych odcieniach beżu i brązu. Ma bardzo płytko osadzone oczy. Mimo, że niepozornej postury i małego wzrostu jest pieskiem niezwykle odważnym. Zawsze gotowym do ataku. Nie wymaga długich spacerów, dlatego idealnie nadaje się do miejskich warunków. Musi mieć odpowiednią dietę z powodu silnej tendencji do tycia. Podczas upału ulega szybkim przegrzaniem, co wpływa niekorzystnie na całą gospodarkę organizmu.